Βρογχοκήλη

//Βρογχοκήλη

Βρογχοκήλη

Οι όζοι του θυρεοειδούς, μονήρης και πολλαπλοί, είναι από τις πιο συχνές παθήσεις του ενδοκρινικού συστήματος

και συχνά, η ανακάλυψή τους είναι τυχαία, συνήθως μετά από υπερηχογράφημα τραχήλου για ψηλαφητά ογκίδια.

Ο όζος είναι μία εντοπισμένη διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα. Αν η διόγκωση δεν είναι εντοπισμένη, αλλά σε όλο το λοβό, τότε μιλάμε κλινικά για βρογχοκήλη.

Αυτή με τη σειρά της μπορεί να εκφράσει μια διάχυτη διόγκωση, ομότιμη όλου του αδένα ή πολυοζώδη διόγκωση (κατά εστίες), όζους δηλαδή σε διάφορα σημεία του αδένα.

Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για απλή διάχυτη βρογχοκήλη, ενώ στη δεύτερη για απλή οζώδη βρογχοκήλη.

Τώρα, εάν πάνω σε αυτές τις μορφολογίες του αδένα, υπάρχει και αυξημένη παραγωγή ορμονών (υπερθυρεοειδισμός), τότε μιλάμε α) στην περίπτωση του εντοπισμένου όζου για τοξικό αδένωμα (ή Νόσος Plummer), β) στην περίπτωση της διάχυτης βρογχοκήλης για υπερθυρεοειδιμό (N. Graves – Basedow) και γ) στην οζώδη βρογχοκήλη για τοξική οζώδη βρογχοκήλη.

Συνήθως, ο μονήρης όζος για να αρχίσει να παράγει προκαλώντας υπερθυρεοειδισμό και να μετατραπεί σε τοξικό αδένωμα ( Νόσος Plummer), πρέπει να έχει μεγάλο μέγεθος (>3cm).

Σε όλες τις περιπτώσεις αυξημένης παραγωγής θυρεοειδικών ορμονών (τοξικής βρογχοκήλης), ο οργανισμός απορρυθμίζεται παρουσιάζοντας όλα τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού, όπως:  νευρικότητα, ανησυχία, ευερεθιστότητα, δυσανεξία στη ζέστη, αυξημένη εφίδρωση, εύκολη κόπωση, αδυναμία, μυικές κράμπες, κλπ.

Η συμπτωματολογία της μη τοξικής βρογχοκήλης καθορίζεται από το μέγεθός της και συνεπώς από την πίεση γειτονικών οργάνων. Ο ασθενής προσέρχεται εξαιτίας διόγκωσης στην περιοχή του τραχήλου, δύσπνοια, βήχας, βράγχος φωνής ή και δυσφαγία.

Όσον αφορά τα αίτια της βρογχοκήλης, το πιο γνωστό παγκοσμίως αίτιο είναι η έλλειψη ιωδίου, σαν βασικό συστατικό της θυροξίνης. Επομένως η έλλειψή του συμβάλλει στην μειωμένη παραγωγή θυρεοειδικής ορμόνης.

Άλλα αίτια είναι : 

  1. Φάρμακα π.χ. το λίθιο
  2. Βρογχοκηλογόνες τροφές, π.χ. λάχανα
  3. Κληρονομικές διαταραχές κ.α.

Η διάγνωση των μονήρων όζων και της βρογχοκήλης, γίνεται κλινικά με την ψηλάφηση, αλλά κυρίως με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα.

Σπινθηρογραφικά, οι όζοι που προσλαμβάνουν το ραδιοϊσότοπο, λέγονται θερμοί όζοι και συνήθως είναι καλοήθεις, ενώ σε ένα πολύ μικρό ποσοστό (<4%) μπορεί να είναι κακοήθεις.

Αντιθέτως, οι λεγόμενοι ψυχροί όζοι, αυτοί δηλαδή που δεν προσλαμβάνουν το φάρμακο, με αναλογία 5-10%, αποδεικνύονται ιστολογικά κακοήθεις.

Στην απόφαση για χειρουργική αντιμετώπιση, σημαντικό ρόλο παίζει η παρακέντηση των όζων του θυρεοειδούς (FNA ή βιοψία θυρεοειδούς με λεπτή βελόνα), η οποία καθορίζει εάν ο θυρεοειδής έχει κακοήθεια ή όχι. 

Οι ασθενείς με όζους του θυρεοειδούς, πρέπει να υποβάλλονται σε διαγνωστική παρακέντηση με λεπτή βελόνα (FNA):

1) εάν ο όζος είναι δ>1 εκ.

2) έχει ανώμαλα όρια και αποτιτανώσεις

3) έχει αυξημένη αιμάτωση και

4) η ελαστογραφία τον χαρακτηρίζει σκληρό, στοιχεία που αυξάνουν την πιθανότητα για κακοήθεια.

 

Τα αποτελέσματα της βιοψίας είναι ακριβή σε ποσοστό 90%. Εάν η βιοψία (FNA), επιβεβαιώσει ότι ο όζος είναι καλοήθης, ο ασθενής παρακολουθείται από τον ενδοκρινολόγο.  Εάν επιβεβαιωθεί η ύπαρξη κακοήθειας ή η υποψία κακοήθειας, τότε οδηγείται στο χειρουργείο.

Η θεραπεία της βρογχοκήλης δεν είναι ενιαία, αλλά καθορίζεται από διάφορους παράγοντες, όπως η λειτουργικότητά της (τοξική, μη τοξική), καθώς και το μέγεθος και τα συμπτώματα που προκαλεί. Μπορεί δηλαδή ο ασθενής να πάρει φαρμακευτική αγωγή ή να οδηγηθεί στο χειρουργείο.

Στο χειρουργείο συνήθως, εκτός από τη θετική ή ύποπτη FNA, οδηγείται και κάθε αποτυχία φαρμακευτικής αγωγής, η μεγάλη βρογχοκήλη που προκαλεί πιεστικά φαινόμενα και η καταδυόμενη βρογχοκήλη, όταν υπάρχουν παρενέργειες κατά τη διάρκεια της φαρμακευτικής αγωγής όπως ακοκκιοκυτταραιμία, καθώς και κάθε επιδείνωση εξόφθαλμου, παρά τη φαρμακευτική αγωγή.

 

2016-07-26T14:48:32+00:00 Blog|